عدنان خواجه بار : «نازنین» داستایوفسکی با اختلاف بهترین رمانکی بود که تا حالا خوندم. کتاب از همون صفحات اول آدم را درگیر می کنه؛ طوری که وقتی شروعش می کنی واقعاً سخت میشه زمینش گذاشت. تمام داستان در فضایی سنگین، تلخ و روانشناختی پیش میره و داستایوفسکی با مهارت عجیبش ذهن آشفته و پرتناقضِ شخصیت اصلی رو لایه به لایه باز میکنه.

چیزی که این اثر رو خاص میکنه، فقط داستان غم انگیزش نیست؛ بلکه نحوه روایت اعتراف گونه و صادقانه ای هست که مدام آدم رو وادار میکنه درباره عشق، غرور، تنهایی و دیر فهمیدنِ آدم ها فکر کنه. «نازنین» کوتاست، اما از خیلی رمان های بلند تأثیر عمیق تری میذاره.

ترجمه هم بسیار روان و خوش خوان بود و باعث می شد بدون خستگی در فضای داستان بمونی. کیفیت چاپ کتاب هم خوب و رضایت بخش بود